Dzieła A. Mickiewicza

Dzieła

Poezje t. 1 – wydane w Wilnie w roku 1822; zawierały Ballady i romanse, a także przedmowę O poezji romantycznej. Ten tom poezji miał przełomowe znaczenie w literaturze polskiej, zapoczątkowując nurt romantyczny oparty na ludowości, poezji ludowej, obyczajach i wyobrażeniach ludu

Poezje t. 2 – wydane w roku 1823, zawierały Grażynę oraz II i IV część Dziadów;

Sonety krymskie – wydane w roku 1826 w Rosji;

W Dreźnie powstała III część Dziadów – najwybitniejszy polski dramat romantyczny, napisany wiosną 1832 roku[52];

Konrad Wallenrod – wydane w roku 1828 w Rosji;

Pan Tadeusz, czyli ostatni Zajazd na Litwie – epopeja napisana w Paryżu w latach 1832–1834, wydana w 1834 roku. W Panu Tadeuszu Mickiewicz przedstawił romantyczną i pełną nostalgii wizję Polski szlacheckiej;

Księgi narodu polskiego i pielgrzymstwa polskiego – broszura polityczna z 1832 roku;

Prelekcje paryskie – cykl wykładów Mickiewicza na temat literatury słowiańskiej wygłoszony w Collège de France w latach 1840–1844; pierwsze wydania były redagowane przez Mickiewicza;

Liryki lozańskie wydane dopiero pośmiertnie;

Pisana przez całe życie I część Dziadów, ukazuje się prawdopodobnie na początku 1821 roku[53];

Historia przyszłości – traktat prekursorski wobec osiągnięć europejskiej fantastyki naukowej. Mickiewicz zniszczył rękopisy dzieła, zachowało się jedynie kilka kart oraz relacje przyjaciół autora;

Konfederaci barscy (fr. Les confédérés de Bar) – dramat z 1836 roku.